Til að byrja með hét þessi heimasíða Friðarboðinn.is, svo Konni.is og loks Spor í Sandi.com. Frá byrjun var henni ætlað hlutverkið Guðs Orð, ásamt því að vera prívat heimasíða Guðsmannsins Konráðs Rúnars Friðfinnssonar.
Mögulega árið 2010 fær síðan sína fyrstu andlitslyftingu og er nafni hennar þá breytt úr Konni,is í Spor í Sandi en heldur öllum upphaflegum markmiðum. Sumir velja að gerast óvirkur á akrinum og missa forrétindin af að þjóna Drottni ævina á enda. Ekki gefast upp. En hver skilur fólk?
Hafnarfjarðarhöfn samanstóð eitt sinn af eintómum GK-bátum, GK-togurum, GK-vertíðarbátum og GK-síldarbátum, eins og Faxa GK, Guðrúnu GK, Ingvari Guðjónssyni SK og stoltinu, Eldborgu GK. Þessu á sínum tíma var breytt í HF og fengu Keflavík, Sandgerði og Garður, muni ég, rétt GK-stafina á báta sína. Fór þá góður biti í hundskjaft. Grín. Flensborgarskóli blasir óbreyttur við með sama lit og verið hefur. Þar, vorið 1968, lauk skólaskyldu minni og man ég vel hversu fegin ég var er ég gekk allar tröppurnar niður á Brekkugötu og heim á Hellisgötu 15. Ekki með falleinkunn í farangrinum en samt engar einkunnartölur til að státa af.
Lóðsbáturinn Hamar í Hafnarfirði er sami bátur og ég sá togarann Júní GK stíma á og hvolfa í Hafnarfjarðarhöfn 1973. Stóð ég fremst í stefni Júnís, sem var að koma til hafnar eftir fiskirí, og sá Hamar sigla meðfram skipinu og snarbeygja í veg fyrir það. Togarinn rakst á bátinn og hvolfdi honum. Sá ég bátinn fara allan á bólakaf og skjótast úr kafi og sigla fulla ferð með vél enn gangandi og skrúfuna á fyrir suðurhorn Nýju Bryggju og til bóls síns. Svolítið fát kom á og gekk illa að skipta skrúfu Júnís yfir á áfram. Rakst skipið á enda syðri garðs og festist þar stundarkorn. Tafðist skipið í höfn nokkra daga og fengu karlarnir smá aukafrí. Sjómenn elska allt aukafrí.
2008. Söguleg mynd. Í húsinu ofan við Ráðherrabústaðinn funda ráðamenn daginn eftir bankahrun 2008. Stór- Reykjavíkursvæðið er allt stopp. Fólk er ráðalaust. Talað er um þjóðargjaldþrot. Nokkru seinna braust út reiði. Mest til að finna blórabögla til að klína óhappinu á. Lægja með þvi öldur. Það sem skeði eftir hrunið er skömm. Saklaust fólk er dregið fram til ábyrgðar. Land, þjóð, getur ekki orðið gjaldþrota þó svo væri talað og einhverjir menn fundnir og gerðir sökudólgar. Þeir voru taldir valdir að öllu þessu. Engir einstaklingar hafa neitt slíkt vald. Þetta er dagurinn sem margt breyttist á. Ekki þó til betri vegar. Margt í þetta mund varð til og ekki allt til góða.
Hafnarfjörðu. Niðurlútur Norðurgarðu hefur nú verið endurbyggður.
Mynd SRJ. 1956? Hvaleyri, heysátur. Nokkur Halldórskots systkini.
Í dag er fiski landað í Hafnarfirði en engum lengur gefið í soðið.
Af hverju heimasíða? Ber líf einstaklings heimasíðu? Vissulega.
Líf manna og kvenna er merkilegt. Samt segir fólk: „Ekkert sérstakt.“ Hvað er sérstakt, sé líf einstaklings ekki sérstakt?
Að tjá sig er öllu fólki gefið. Að stunda vandvirkni er lært ferli.
Af hverju heimasíða? Ég sá með henni leið til að flytja Guðs orð og einnig að gera margt fleira og alveg milliliðalaust.
Viti. Smárakirkja. Bæði hafa tilgang. Að vísa veginn.
Strandgata Hafnarfjarðar. Allir sem óku til Suðurnesja frá Reykjavík óku í gegnum Hafnarfjörð, framhjá Slippnum og áfram upp á Holtið og þaðan út á Keflavíkurveg, sem þá hét enn því nafni. Nafninu var síðar breytt í Reykjanesbraut.
Á þessum tíma var allri umferð suður með sjó að sunnan beint í gegnum Strandgötuna, sem var þá tvístefnugata, og þaðan upp á Holt og loks út á Keflavíkurveg. Keflavíkurvegur var á þessum tíma enn einn malarvegurinn á Íslandi sem, eins og flestir malarvegirnir, var oft holóttur og juðaðist svoleiðis á bifreiðum landsmanna að þær byrjuðu allar að skrölta og ryðga. Að sjá haugryðgaða bíldruslu var algengt.
Hvenær myndin til hægri er tekin veit ég ekki en hún tengist sennilega eitthvað eitt hundrað ára kaupstaðarréttindum Hafnarfjarðarbæjar og hefur mönnum fundist upplagt að minnast atburðanna með einhverjum eftirminnilegum og áhugaverðum hætti. Árið 2009 var vegleg ljósmynd á húsvegg prýðilega til verksins fallin og var hún þar í fáeina mánuði.
Kappanna á myndinni til vinstri vitum við flest ágætis deili og munum sum hádegisútvarpsfréttirnar árið 1970 um að:..
„Bítlarnir væru hættir“-og kom að sumu okkar eins og þruma úr heiðskíru lofti og við sjálf farin að vænta enn einnar Bítlaplötunnar sem yfirlýsingin strikar með öllu út. Ný Bítlaplata í hendi merkti einn eitt uppáhalds Bítlalag sem nú var búið að ýta út í hafsauga.
Fyrsta fregnin segir reyndar að Sir Paul McCartney sé hættur í Bítlunum sem breytir frekar litlu. Vissu aðdáendur Bítlanna um þátt Pauls og einnig að án hans væru engir Bítlar og annar maður í hans stað er útilokað mál. Bítlarnir eru fjórir og þeir heita John, Paul, George og Ringo.
Eftir eftirminnilegan dag í apríl 1970 hefur ekki komið út ný stór Bítlaplata og bara þrír söngvar eftir John Lennon sem hann söng inn á band og komu út að honum látnum nokkru síðar sem hinir spila undir í og radda.
Hvernig tók maður fregninni um að Bítlarnir væru hættir? Man það allavega að fregnin kom óvænt. Sjálfur vissi maður ekki um neitt ósætti. Seinna skýrðust mál betur er alls konar ágreiningur fór að opinberast. Frægð fylgir nokkurt álag. Er því ekki best að vera óþekktur karl úr Hafnarfirði?
Hellisgata 16, Kaupfélag Hafnfirðinga og Mjólkurbúðin í hinum enda byggingarinnar. Í áratugi var neðri hæð byggingarinnar með þessu skipulagi.
Í desember 1960 var Kaupfélag Hafnfirðinga í Hellisgötu 16 enn í fullum gangi. Árið 1965 rak Kaupfélagið fimm matvöruverslanir í Hafnarfirði, að Strandgötu 28, Hellisgötu 16, Selvogsgötu 7, Hringbraut 4 og Smárahvammi 2.
Kaupfélagið á Hellisgötu hætti líklega 1973 og hefur engin verslun verið þar frá þeim tíma. Mjólkurbúðin hætti um svipað leyti.
Allt eru þetta partar minninga manns og sögu manns úr Vesturbæ Hafnarfjarðar.
Við Dúlla í Dúllabúð á Vesturbraut var oft verslað og lánaði Dúlli okkur glerið undir gosið sem keypt var með jólamatnum sem átti að skila eftir jól. Af þessu vissi auðvitað ungviðið ekki og langar stundum ósköpin öll í Freyjukaramellur sem enginn kaupir sér með galtóma vasa. Var þá horft til glerflasknanna og þær seldar Dúlla.
Einn daginn stuðumst við nokkuð er kaupmaðurinn spurði: „Á ég ekki allt þetta gler sjálfur?“ Sem var víst rétt en við veltum litlum vöngum yfir og töldum nokkuð víst að glerið væri einkaeign mömmu og pabba.
Man eftir spurningu til móður minnar löngu síðar um hvort hún hafi haft af okkur áhyggjur.
„Aldrei,“ sagði þá mamma. „Og. „Ég þekki ykkur.“ Gott svar hjá henni. Enginn slasaðist þótt víða væri farið. Einhver í versta falli kom haltur heim og öðru hvoru grenjandi heim.
Einnig er áhugavert að skoða að á þessum tíma voru árum saman starfandi þrjár matvöruverslanir á svo gott sem hólnum heima og var það Kaupfélag Hafnfirðinga. Hinar búðirnar eru Kiddabúð og Dúllabúð. Þær voru ofarlega á Vesturbraut og sitt hvoru megin götunnar. Engin þessara verslana er enn starfandi.
Oft voru auraráð foreldranna knöpp. Dúlli skrifaði vöruna hjá foreldrum mínum og fannst honum sanngjarnt að þegar til væru peningar væri verslað við sig. Við krakkarnir sem vorum send í verslunarferð fórum venjulega stystu leið sem var í Kaupfélagið handan götunnar. Dúlla var sleppt þó að beiðni foreldranna væri um annað. Stundum létum við þó undan þrýstingi og keyptum matvöruna hjá Dúlla.
Kaupfélagsverslanir voru ágætis búðir en þóttu dýrar verslanir. Vísirinn að falli kaupfélaganna liggur líklega í stofnun Hagkaupa. Hún gat án vafa selt matvöru á lágu verði og þó grætt sjálf.
Þegar Hagkaupsverslunin ryður sér til rúms, 1959, fylgja ýmsir í kjölfarið og samkeppni um lægra matarverð er komin. Þarna fylgir Kaupfélagsverslunin ekki með. Sannast sagna eru kaupfélögin ekki undir samkeppni á matvörumarkaði búin og/eða þau bregðast fullseint við henni.