"Jóhanesarguðspjall 1.
29 Daginn eftir sér Jóhannes Jesú koma til sín og segir: „Sjá, Guðs lamb sem ber synd heimsins. 30 Þar er sá er ég sagði um: Eftir mig kemur maður sem er mér fremri því hann var til á undan mér. "
Á enda Norðurgarðs sumarið 1964, sjá mynd, stóðu nokkrir meðlimir Sundfélagsins og horfðu á nokkra sundfélagsvini synda góðan spotta frá Sundhöll Hafnarfjarðar og fram hjá garðsendanum til Gömlu bryggju og klifra upp bryggjustigan.
Jóhannesarguðspjall 8.
"12 Nú talaði Jesús aftur til þeirra og sagði: „Ég er ljós heimsins. Sá sem fylgir mér mun ekki ganga í myrkri heldur hafa ljós lífsins.“
13 Þá sögðu farísear við hann: „Þú vitnar um sjálfan þig. Vitnisburður þinn er ekki gildur.“
Sjórinn er ég var krakki fór ekki jafn hátt þá og nú. Skýringin er allar landfyllingarnar í kring. Þær eru ástæða þess að fjöruklettar fyrir neðan Sundhöll Hafnarfjarðar hverfa allir á haflóði, sem ekki var áður.
Jóhannesarguðspjall 20.
"1 Fyrsta dag vikunnar kemur María Magdalena til grafarinnar svo snemma að enn var myrkur og sér steininn tekinn frá gröfinni."
Nokkrum sinnum á þessu árabili fórum við strákarnir í sjósund vestan við Malir vestur frá. Sjórinn var jökulkaldur og gekk manni erfiðlega að koma sér ofan í hann og gerðist hægt og bítandi. Svellkaldir stungu sér og sögðu: „Iss, ekkert mál."
Af hverju heimasíða? Ber líf einstaklings heimasíðu? Vissulega.
Líf manna og kvenna er merkilegt. Samt segir fólk: „Ekkert sérstakt.“ Hvað er sérstakt, sé líf einstaklings ekki sérstakt?
Að tjá sig er öllu fólki gefið. Að stunda vandvirkni er lært ferli.
Af hverju heimasíða? Ég sá með henni leið til að flytja Guðs orð og einnig að gera margt fleira og alveg milliliðalaust.
Viti. Smárakirkja. Bæði hafa svipaðan tilgang. Þau vísa veginn.
Á Hvaleyri, sem er hinum megin sundsins, bjuggu nokkrir bændur með bústofn sinn. Á Hvaleyri á milli 1950 og 1960 varð til barnvænt samfélag. Í leikjum mætti mestallur krakkaskarinn til þátttöku og hópurinn var nokkuð fjölmennur. Í dag, eins og myndin ber með sér, býr enginn á Hvaleyri og bæir og búfé eru löngu horfin.
Guð minn er. Gott er lag.
Kristur kann sitt fag.
Trúboð gerir gæfu mun.
Gengur með. Ekkert hrun.
Blessar fólk á báða hönd.
Heilsar því á hverri strönd.
Enginn verður út undan.
Allsnægtirnar fram undan.
Blessun ríkir. Ráð eru til.
Reynsla manna brúar bil.
Lengi vel voru vestur frá í Hafnarfirði hesthús, sjá mynd, kindakofar, eitt sláturhús og nokkur hænsnahús og húsin öll nýtt undir það sem þau voru byggð til. Hafnfirsk byggð endaði í þá daga neðst í Garðarvegsbrekku og við tóku tún á báðar hendur sem þurrt hey var hirt af á sumrin. Á hægri hönd, eftir að Garðvegsbrekku sleppir, blasti við, örlítið norðar, sláturhús þetta sem í áratugi fé var slátrað í.