Í dag eru í Hafnarfirði fiskverkanir en fátt um stór frystihús og er af sem áður var er þar var Bæjarútgerð Hafnarfjarðar, Íshús Hafnarfjarðar, Frost hf. og frystihúsið á Mölunum.
Á enda Norðurgarðs sumarið 1964, sjá mynd, stóðu nokkrir meðlimir Sundfélagsins og horfðu á nokkra sundfélagsvini synda góðan spotta frá Sundhöll Hafnarfjarðar fram hjá garðsendanum til Gömlu bryggju.
Norðurgarður Hafnafjarðarhafnar. Mannvirkið reis á árunum 1941–1948. Hann er fyrsti varnargarður Hafnafjarðarhafnar og fyrir þær sakir merkilegt framtak.
Sjórinn er ég var krakki fór ekki jafn hátt þá og nú. Skýringin er allar landfyllingarnar í kring. Þær eru ástæða þess að fjöruklettar fyrir neðan Sundhöll Hafnarfjarðar hverfa allir á haflóði, sem ekki var áður.
Konráð á krakka- og unglingsárunum gerði svipuð verk og aðrir hafnfirskir jafnaldrar. Staðurinn var oft fjaran fyrir neðan Sundhöll Hafnarfjarðar og eða bryggjan.
Nokkrum sinnum á þessu árabili fórum við strákarnir í sjósund vestan við Malir vestur frá. Sjórinn var jökulkaldur og gekk manni erfiðlega að koma sér ofan í hann. Svellkaldir stungu sér og sögðu: „Iss, ekkert mál."
Af hverju heimasíða? Ber líf einstaklings heimasíðu? Vissulega.
Líf manna og kvenna er merkilegt. Samt segir fólk: „Ekkert sérstakt.“ Hvað er sérstakt, sé líf einstaklings ekki sérstakt?
Að tjá sig er öllu fólki gefið. Að stunda vandvirkni er lært ferli.
Af hverju heimasíða? Ég sá með henni leið til að flytja Guðs orð og einnig að gera margt fleira og alveg milliliðalaust.
Viti. Smárakirkja. Bæði hafa svipaðan tilgang. Þau vísa veginn.
Hvaleyri. Þar býr nú enginn og bæir og búfé löngu horfin. Hvaleyri er merkilegur partur af sögu Hafnarfjarðar.
Guð minn er. Gott er lag.
Kristur kann sitt fag.
Trúboð gerir gæfu mun.
Gengur með. Ekkert hrun.
Blessar fólk á báða hönd.
Heilsar því á hverri strönd.
Enginn verður út undan.
Allsnægtirnar fram undan.
Blessun ríkir. Ráð eru til.
Reynsla manna brúar bil.
Hvalsneskirkja er á Hvelsnesi á Reykjanesi. Þar fara fram messur.