Til að byrja með hét þessi heimasíða Friðarboðinn.is, svo Konni.is og loks Spor í Sandi.com. Frá byrjun var henni ætlað hlutverkið Guðs Orð, ásamt því að vera prívat heimasíða guðsmannsins Konráðs Rúnars Friðfinnssonar.
Mögulega árið 2010 fær síðan sína fyrstu andlitslyftingu og er nafni hennar þá breytt úr Konni,is í Spor í Sandi en heldur öllum upphaflegum markmiðum. Sumir velja að gerast óvirkur á akrinum og missa forrétindin af að þjóna Drottni ævina á enda. Ekki gefast upp.
Hafnarfjarðarhöfn samanstóð eitt sinn af eintómum GK-bátum, GK-togurum, GK-vertíðarbátum og GK-síldarbátum, eins og Faxa GK, Guðrúnu GK,og Eldborgu GK. Þessu á sínum tíma var breytt í HF og fengu Keflavík, Sandgerði og Garður, muni ég, rétt GK-stafina á báta sína.
Flensborgarskóli blasir óbreyttur við með sama lit og verið hefur. Þar, vorið 1968, lauk skólaskyldu minni og man ég vel hversu fegin ég var er ég gekk allar tröppurnar niður á Brekkugötu og heim á Hellisgötu 15. Ekki með falleinkunn en samt engar einkunnartölur til að státa af.
Lóðsbáturinn Hamar í Hafnarfirði er sami bátur og ég sá togarann Júní GK stíma á og hvolfa í Hafnarfjarðarhöfn 1973. Stóð ég fremst í stefni Júnís, sem var að koma til hafnar eftir fiskirí, og sá Hamar sigla meðfram skipinu og snarbeygja í veg fyrir það. Togarinn rakst á bátinn og hvolfdi honum. Sá ég bátinn fara allan á bólakaf og skjótast úr kafi og sigla fulla ferð með vél enn gangandi og skrúfuna á fyrir suðurhorn Nýju Bryggju og til bóls síns. Svolítið fát kom á og gekk illa að skipta skrúfu Júnís yfir á áfram. Rakst skipið á enda syðri garðs og festist þar stundarkorn. Tafðist skipið í höfn nokkra daga og fengu karlarnir smá aukafrí. Sjómenn elska allt aukafrí.
2008. Söguleg mynd. Í húsinu ofan við Ráðherrabústaðinn funda ráðamenn daginn eftir bankahrun 2008. Stór- Reykjavíkursvæðið er allt stopp. Fólk er ráðalaust. Talað er um þjóðargjaldþrot. Nokkru seinna braust út reiði. Mest til að finna blórabögla til að klína óhappinu á. Lægja með þvi öldur. Sumt sem skeði eftir hrun er skömm. Saklaust fólk er dregið fram til ábyrgðar. Land, þjóð, getur ekki orðið gjaldþrota þó svo væri talað og einhverjir menn fundnir og gerðir sökudólgar. Þeir voru taldir valdir að öllu þessu. Engir einstaklingar hafa neitt slíkt vald. Þetta er dagurinn sem margt breyttist á. Margt í þetta mund vsrð og til og ekki allt til góða.
Hafnarfjörðu. Niðurlútur Norðurgarðu hefur nú verið endurbyggður.
Mynd SRJ. 1956? Hvaleyri, heysátur. Nokkur Halldórskots systkini.
Í dag er fiski landað í Hafnarfirði en engum lengur gefið í soðið.
Af hverju heimasíða? Ber líf einstaklings heimasíðu?
Líf manna og kvenna er merkilegt. Samt segir fólk: „Ekkert sérstakt.“ Hvað er sérstakt, sé líf einstaklings ekki sérstakt?
Að tjá sig er öllu fólki gefið. Að stunda vandvirkni er lært ferli.
Af hverju heimasíða? Ég sá með henni leið til að flytja Guðs orð og einnig að gera margt fleira og alveg milliliðalaust.
Viti. Smárakirkja. Bæði hafa tilgang. Að vísa veginn.
Efri mynd 1962. Höfundur?
Á bak við hús var alveg sérstakur vettvangur fyrir einkum yngri íbúa Hellisgötu 15.
Á bak við hús er sumpart stórmerkilegt og sögulegt. Fólk á efri hæð var þar ekki mikið á ferð, enda engin börn lengur heldur fullorðnir menn þar, ásamt Helgu móður sinni. Helga vann lengi í Bæjarútgerð Hafnarfjarðar.
Neðri hæð samanstóð af mest hópi barna, oft hávaðasömum, sem lék sér lon og don á sumrin og gerði það oft á bak við hús. Oft, oftast nær, slógust í hópinn leikfélagar í næstu húsum. Hópurinn var stundum vopnaður byssum sem bjuggu til byssuvelli með klannettu sem hægt var að kaupa í þessi platvopn. Málið var að herma helst alveg eftir bíómyndunum í Bæjarbíói.
Á bak við hús, efri mynd, voru menn teknir til fanga og stungið í ímyndaðan stein og var þetta kennsla úr þrjúbíómyndunum á sunnudögum í Bæjarbíói. Myndin sem birtist er eina almennilega myndin sem ég fann af sögulegri minningu um „Á bak við hús“.
Höfundur SRJ? Neðri mynd 1968-
er svolítið framar í tímanum og rifjar upp fyrir okkur sunnudaginn 26. maí 1968, betur þekktan sem H-dagurinn, þegar allri umferð á Íslandi var breytt úr vinstri umferð í hægri umferð.
Fjöldi sjálfboðaliða var kallaður til og var ég þar á meðal. Allir fengu hvítar ermahlífar sem ætlast var til að þetta fólk notaði og gott ef ekki vesti. Gangbrautarverðir voru bæði unglingar og fullorðið fólk.
Sem greiðslu kom lögreglan með eftir hverja vakt happadrættismiða og afhenti gangbrautarvörðum.
Í byrjun fékk maður fyrirskipanir um hvernig að verki skyldi staðið.
Þessu var einn ágætur vegfarandi ekki sammála og sýndi mér hvernig svona væri gert. Hann fékk lánaðar ermahlífarnar mínar, gekk út á akbrautina, stöðvaði umferð og hélt á bak við sig uns allt fólkið var komið yfir brautina. Tók ég upp sama hátt uns lögreglan kom að og leiðrétti unga gangbrautarvörðinn. Kom kennarinn nokkru síðar að og er ég sagði honum hvað löggan hafði sagt sagði hann: „Nú, sagði löggan þetta.“ Sá ég hann ekki aftur við gangbrautina neðst á Reykjavíkurvegi.
Enginn vinningur kom á happadrættismiðana og verkið bara eftirminnileg og skemmtileg reynsla.
Strandgata Hafnarfjarðar. Allir sem óku til Suðurnesja frá Reykjavík óku í gegnum Hafnarfjörð, framhjá Slippnum og áfram upp á Holtið og þaðan út á Keflavíkurveg, sem þá hét enn því nafni. Nafninu var síðar breytt í Reykjanesbraut.
Á þessum tíma var allri umferð suður með sjó að sunnan beint eftir Strandgötunni, en Strandgatan var þá tvístefnugata, og loks út á Keflavíkurveg.
Á þessum tíma var Keflavíkurvegur enn malarvegur á Íslandi sem, eins og flestir malarvegirnir, var oft holóttur sem og juðaðar bifreiðar Keflavíkurvegarins byrjuðu allar að skrölta.
Myndin til hægri fylgir þessum pistli. Hvenær hún er tekin veit ég ekki en hún tengist sennilega eitt hundrað ára kaupstaðarréttindum Hafnarfjarðarbæjar. Árið 2009 var þessi veglega ljósmynd sett á húsvegg á Strandgötu og höfð þar í fáeina mánuði. Bítlamyndin er framlag höfundar.
Kappana á myndinni til vinstri vitum við flest ágætis deili á og munum sum hádegisútvarpsfréttirnar um vorið árið 1970.
Vitað er að Ríkisútvarpið hefur oft verið til hreinna vandræða og alveg sérstaklega er það flytur okkur slæmar fréttir eins og þessa hér:
„Bítlarnir væru hættir“-og kom að sumum okkar eins og þruma úr heiðskíru lofti og við sjálf farin að vænta enn einnar Bítlaplötunnar. Ný Bítlaplata í hendi merkti enn eitt uppáhalds Bítlalagið en var eftir tilkynninguna horfin veg allrar veraldar.
Fyrsta fregnin segir frá því að Sir Paul McCartney sé hættur í Bítlunum. Það að þessu leyti breytir frekar litlu. Vissu aðdáendur Bítlanna um þátt Pauls og einnig að án hans væru engir Bítlar. Bítlarnir eru fjórir: John, Paul, George og Ringo.
Eftir eftirminnilegan dag í apríl 1970 hefur ekki komið út ný stór Bítlaplata og bara þrír söngvar eftir John Lennon sem hann söng inn á band og komu út að honum látnum nokkru síðar sem hinir spila undir í og radda.
Hvernig tók maður fregninni um að Bítlarnir væru hættir? Man það allavega að fregnin kom óvænt. Sjálfur vissi maður ekki um neitt ósætti þar á bæ. Seinna skýrðust mál betur er alls konar ágreiningur fór að opinberast. Frægð fylgir nokkurt álag.
Hellisgata 16, Kaupfélag Hafnfirðinga og Mjólkurbúðin í hinum enda byggingarinnar. Í áratugi var neðri hæð byggingarinnar með þessu skipulagi.
Í desember 1960 var Kaupfélag Hafnfirðinga í Hellisgötu 16 enn í fullum gangi. Árið 1965 rak Kaupfélagið fimm matvöruverslanir í Hafnarfirði, að Strandgötu 28, Hellisgötu 16, Selvogsgötu 7, Hringbraut 4 og Smárahvammi 2.
Kaupfélagið á Hellisgötu hætti líklega 1973 og hefur engin verslun verið þar frá þeim tíma. Mjólkurbúðin hætti um svipað leyti og var þar sett upp sjoppa. Karmellur og Kók.
Allt eru þetta partar minninga manns og sögu manns úr Vesturbæ Hafnarfjarðar.
Við Dúlla í Dúllabúð á Vesturbraut var oft verslað og lánaði Dúlli okkur glerið undir gosið sem keypt var með jólamatnum sem átti að skila eftir jól. Af þessu vissi auðvitað ungviðið ekki og langar stundum ósköpin öll í Freyjukaramellur sem enginn kaupir sér með galtóma vasa. Var þá horft til glerflasknanna og þær seldar Dúlla.
Einn daginn stuðumst við nokkuð er kaupmaðurinn spurði: „Á ég ekki allt þetta gler sjálfur?“ Sem var víst rétt en við veltum litlum vöngum yfir og töldum nokkuð víst að glerið væri einkaeign mömmu og pabba.
Man eftir spurningu til móður minnar löngu síðar um hvort hún hafi haft af okkur áhyggjur.
„Aldrei,“ sagði þá mamma. „Og. „Ég þekki ykkur.“ Gott svar hjá henni. Enginn slasaðist þótt víða væri farið. Einhver í versta falli kom haltur heim og öðru hvoru grenjandi heim.
Einnig er áhugavert að skoða að á þessum tíma voru árum saman starfandi þrjár matvöruverslanir á svo gott sem hólnum heima og var það Kaupfélag Hafnfirðinga. Hinar búðirnar eru Kiddabúð og Dúllabúð. Þær voru ofarlega á Vesturbraut og sitt hvoru megin götunnar og heil fiskbúð, Haddabúð, á Kirkjuvegi. Engar þeirra eru nú starfandi.
Oft voru auraráð foreldranna knöpp. Dúlli skrifaði vöruna hjá foreldrum mínum og fannst honum sanngjarnt að þegar til væru peningar væri verslað við sig. Við krakkarnir sem vorum send í verslunarferð fórum venjulega stystu leið sem var í Kaupfélagið handan götunnar. Dúlla var sleppt þó að beiðni foreldranna væri um annað.
Kaupfélagsverslanir voru ágætis búðir en þóttu dýrar verslanir. Vísirinn að falli kaupfélaganna liggur líklega í stofnun Hagkaupa. Það gat án vafa selt matvöru á lágu verði og þó grætt sjálf. Frekari lækkun matvara kom með Bónus, það var reyndar bylting, og Hagkaup ekki lengur ódýrasta verlsunin og hafði fyrir löngu mist þann titil.
Þegar Hagkaupsverslunin ryður sér til rúms, 1959, fylgja ýmsir í kjölfarið. Samkeppni um lægra matarverð hefst. Kaupfélögin fylgja ekki með og þau sannast sagna kaupfélögin ekki undir neina samkeppni á matvörumarkaði búin og/eða þau bregðast fullseint við henni. Og nú er ekkert Kaupfélag lengur til.